Σε κάθε εξεταστική έχουμε θέμα...

Ίσως να λέω πάλι βλακείες, ίσως και όχι. Πάντως αποτελεί προσωπική μου εντύπωση ή οι τελευταίες 4 εξεταστικές (πιο πίσω αδυνατή η μνήμη μου) έχουμε και κάποιο θέμα στην επικαιρότητα;

Δηλαδή:

Εξεταστική Εαρινού 2011: Μεσοπρόθεσμο/ Αγανακτισμένοι
Επαναληπτική Εξεταστική Σεπτεμβρίου 2011: Πολυνομοσχέδιο για την Τριτοβάθμια
Εξεταστική Χειμερινού 2011: Μνημόνιο 2
Εξεταστική Εαρινού 2012: Εκλογές

Και τι έχει μείνει;

-Μια οδοντόβουρτσα και ένα σφουγγάρι. Ακίνητα στο μπάνιο.

Το μέγεθος και η Apple

Η Apple γενικότερα τα τελευταία χρόνια πλασάρει μια πολιτική σαν εταιρεία που ξεκινάει τον αγοραστή της από μικρά προϊόντα και εν συνεχεία των προμηθεύει με λίγο μεγαλύτερα.
Αυτό το καταλαβαίνω από το ότι από τα iPod, πήγαμε στα iTouch, στα iPhone και μετέπειτα στα iPad.

Και μετά τι; Μετά είναι τα Macbook και τα iMac. Όμως υπάρχει ακόμα ένα χάσμα μεταξύ iPad και iMac.  

Άνοιξη ή Φθινόπωρο;

Δεν ξέρω τι να γράψω ούτε τι να πω. Μόνο μια αγωνία έχω. Αν έχουμε άνοιξη και έρχεται το καλοκαίρι ή αν έχουμε φθινόπωρο και έρχεται ο χειμώνας. (πάντα μιλάω μεταφορικά..)

It considers me!

 

Μια καλή ιδέα, ένα δημιουργικό χέρι μιας έφηβης και ελάχιστο μοντάζ. Σε 2 λεπτά δώσαμε το δικό μας μήνυμα για την παιδεία και την εκπαίδευση σήμερα στο τι απασχολεί τους νέους.

Το spot μας συμμετείχε στο OECD Youth Video competition 2012 και στην 28η Πανελλήνια Ανιχνευτική Πολιτιστική Ενημέρωση όπου και κέρδισε την 1η θέση!

 Η χαρά μεγάλη όπως και τα χαμόγελα. Ευχαριστούμε όσους υποστήριξαν το video. Μακάρι να μην υπήρχε η ανάγκη αυτά τα προβλήματα να γίνουν spot...

Αντίο περήφανε...

Θα θυμάμαι πάντα τα καλοκαίρια που πέρναγα μαζί σου.
Τότε που μου μάθαινες να καρφώνω, μου έδινες ξύλα, καρφιά και σφυρί και με πρόσεχες μη χτυπήσω κανά δάχτυλο... Μόνο μια φορά θυμάμαι να χτύπησα και εσύ πρέπει να μην ήσουν μαζί.

Και μετά θυμάμαι τις κατασκευές σου στο ξυλουργείο. Αυτό που δεν ήθελες να αφήσεις ακόμα και όταν είχες κλείσει 10 χρόνια συνταξιούχος. Το λάτρευες. Όσο είχες το ξυλουργείο ήσουν περήφανος.
Θυμάμαι τα ξύλινα σπαθιά που μου έφτιαχνες να παίζω με τα παιδιά της γειτονιάς. Τα 2 ξύλινα σκουτεράκια που μου έφτιαξες.Το ένα το έχω ακόμη στο χωριό...

Θυμάμαι τις φωνές σου όταν έβγαινα με το ποδήλατο. Να προσέχω, να μην πάω γρήγορα, να μην φεύγω μακριά... Και δυστυχώς μερικές φορές δεν σε άκουγα και έτρωγα τα μούτρα μου και ερχόμουν με γδαρμένα γόνατα.

Μάρτης γδάρτης

Δύσκολος αν και δημιουργικός ο Μάρτιος.

Προεκλογικά παιχνίδια, οικονομικές δυσκολίες και άλλα πολλά.

Είναι εντυπωσιακός ο τρόπος που η πολιτική σκηνή αλλάζει ή καλύτερα ο τρόπος που τα media φροντίζουν να φαίνεται έτσι.  Οδηγούμαστε προς εκλογές (έτσι φαίνεται τουλάχιστον), η κυβέρνηση μπαίνει σε ένα παιχνίδι εντυπωσιασμού ώστε να δείξει πως η "τεχνοκρατική" λύση έχει κάποια θετικά στοιχεία.

Το πρόβλημα μας πλέον δεν είναι η "χρεωκοπία". Τι είναι; Όλα τα άλλα που νομίζουμε ότι φταίνει για την "κατάντια". Ο ζητιάνος που όσο περνάει ο καιρός αισθανόμαστε να "πέφτουμε" στη θέση του. Ο μετανάστης που σκεφτόμαστε πως θα είμαστε άμα φύγουμε και εμείς για άλλη πατρίδα... 

Θέλουμε να βλέπουμε λάμψη, φώτα, χαζοχαρούμενη μουσική, πολιτική ανυπαρξία, ακριβά αυτοκίνητα, δωρεάν χρόνο ομιλίας+sms και μπόλικους φίλους στο facebook να κρύψουμε την μοναξιά μας.

Πάμε σε μαγαζιά που η μουσική παίζει πολύ δυνατά για να μην ακούμε την φωνή του διπλανού μας που πονάει. Κουφαθήκαμε στη διασκέδαση αδέρφια.