Θητεία (λίγο πριν)

Την ερχομένη βδομάδα ξεκινάει η στρατιωτική μου θητεία.

Αυτόν τον καιρό πριν μπω παρατήρησα πολλά πράγματα και έμαθα (ίσως) από τους ανθρώπους που είχαν μπει ήδη. Σε γενικές γραμμές παρατηρώ πως υπάρχει μια μεγάλη μερίδα ανθρώπων που μιλάει ακατάπαυστα για την στρατιωτική θητεία, πολλές ιστορίες οι οποίοες πολλές φορές, όταν δεν περιλαμβάνουν όπλα, σου θυμίζουν ιστορίες από την κατασκήνωση.

Φυσικά υπάρχουν και πράγματα που μόνο κατασκήνωση δεν σου θυμίζουν. Αλλά άστα αυτά.

Ο στρατός έχω καταλάβει (πριν μπω μέσα) ότι αποτελεί μια εξαιρετική μικρογραφία της κοινωνίας και μάλιστα της πραγματικής κοινωνίας. Και αυτό γιατί η αίσθηση εξουσίας μπορεί να βγάλει ενίοτε και τον πραγματικό εαυτό κάποιου. Για να εξηγηθώ, δεν θεωρώ πως κάποιος είναι κακός οταν δίνει εντολές, κακός είναι όταν το κάνει με κακό τρόπο ή και οι εντολές που επιβάλει έχουν μια σπιθαμή ακραίου.


Είναι σαν αυτό που λέμε, ότι η κρίση μας έβγαλε τον πραγματικό μας εαυτό, στον στρατό το κάνουν εδώ και χρόνια. Δες για παράδειγμα τι συμβαίνει με τις βυσματικές μεταθέσεις. Αυτό είναι πραγματικότητα, είμαστε ο εαυτός μας σίγουρα.

9 μήνες και μόλις άρχισα να γκρινιάζω. Τα ξαναλέμε!

Φάκελος Mp3 Players

Όλα ξεκίνησαν το 2003 (κάπου εκεί)

Κάπου εκεί αγορασα το πρώτο μου mp3 player, ήταν ένα Aiptek (τα πούλαγε κυρίως η Radioshack τότε-ποιος θυμάται την Radioshack;) με την συγκλονιστική χωρητικότητα των 128mb. Αυτό στην πράξη σημαίνει 30 τραγούδια.(άλλες εποχές). Αν κάτι δεν θα ξεχάσω εύκολα είναι και το πρώτο mp3 που έβαλα, ήταν το fake των Raining Pleasure. (για να δείξω πόσο καλό παιδί ήμουνα θα σας πω μάλιστα ότι είχα αγοράσει αυθεντικό το CD)

Το Aiptek ήταν μια συγκλονιστική συσκευή, όχι πλάκα κάνω, ήταν μια πλαστικούρα που κόστισε νομίζω 90€. Για την πρώιμη εποχή των mp3 player ήταν φθηνό. Θυμάμαι είχε Equalizer, νομίζω είχε και μικρόφωνο...Για ραδιόφωνο δεν θυμάμαι πραγματικά...

Νομίζω αυτό ήταν, το Aiptek MP3-310 MP3-Player

Το Aiptek το κράτησα για 2 χρόνια περίπου, κάπου στην τρίτη γυμνασίου το χάρισα σε μια φίλη (πρέπει να την ρωτήσω αν το έχει κάπου χωμένο ακόμα) και κάπου το 2005 έκανα την δεύτερη αγορά mp3 player που προσωπικά την θεωρώ χειρότερη του Aiptek.

Το Ipod Shuffle (1st gen)

Λοιπόν το iPod Shuffle ήταν "φθηνή" λύση mp3 που με την υπογραφή της Apple. Το εν λόγο μαραφέτι είχε μνήμη 1gb, αλλά είχε την ιδιοτροπία να δουλεύει χωρίς οθόνη και την επιλογή να παίζει (αν θες) τα τραγούδια σε shuffle-τυχαία αναπαραγωγή. ΟΚ, η οθόνη δεν με πείραξε και τόσο. Ούτε και η υποχρεωτική χρήση του iTunes, ο ήχος και η ποιότητα κατασκευής του ήταν εξάλλου αρκετά καλά για να το κρίνεις από αυτά και μόνο. Αν θυμάμαι καλά κόστισε 100€...

πραγματική φωτογραφία του ipod shuffle ένα καλοκαίρι του 2006

Γιατί μου την έσπασε όμως το iPod; Γιατί μετά από 1,5 χρόνο η (επαφορτιζόμενη) μπαταρία του έπαθε μια βλάβη με αποτέλεσμα η συσκευή να μην ανοίγει ντιπ, πηγαίνω και γω στην αντιπροσωπία της Apple που τότε ήταν η Rainbow (επίσημος εισαγωγέας νομίζω είναι η σωστότερη λέξη). Και λοιπόν εκεί με πληροφορούνε ότι η βλάβη θέλει αντικατάσταση μπαταρίας, ωραία λέω εγώ, και  μου λέει όμως  "η μπαταρία  μαζί με το σέρβις θα κοστίσει 60-70€ και συμφέρει περισσότερο να αγοράσετε καινούργια ipod". Και φυσικά και δεν είχα καμία όρεξη να ξαναγοράσω καινούργια ΙΔΙΑ συσκευή αλλά και ούτε να δώσω τα 2/3 της τιμής του για επισκευή, έτσι το iPod μας άφησε χρόνους. Για την ακρίβεια το έχω ακόμα σε ένα συρτάρι.

Η επανάσταση για μένα ήρθε το 2008 με την αγορά του Samsung K3 στην ξεφτυλιστική τιμή των 60€. Το Κ3 λοιπόν μια ωραία λεπτή συσκευούλα με 4gb, μπορεί να μην είχε έγχρωμη οθόνη ούτε βίντεο (σε μια εποχή που άνθιζε το άχρηστο φαινόμενο του video player σε οθόνες 2''...) είχε όμως πλήκτρα αφής, επαναφορτιζόμενη μπαταρία και ραδιόφωνο. Ε λοιπόν τώρα που σας γράφω το Samsung K3 λειτουργεί ακόμα, έχοντας περάσει μαζί του 6 χρόνια μπορώ να πω ότι ήτανε και είναι η καλύτερη αγορά που έκανα ποτέ. Η μπαταρία του φορτισμένη κρατά ακόμα και 4 ώρες ενώ το γεγονός ότι τα πλήκτρα ήταν αφής, δεν τους επέτρεψε να χαλάσουν ποτέ.

To ηρωικό Samsung K3

Μερικές φορές μπορεί να κολλήσει κάποιο πλήκτρο, γεγονός που επιδιορθώνετε άμεσα με ένα restart της συσκευής. Ο ήχος του είναι ίδιος με τότε, καλά εμφανισιακά είναι λίγο ταλαιπωρημένο, σαν τα παλιά αυτοκίνητα, αλλά κρατεί καλά.

Τιμής ένεκεν λοιπόν το άρθρο στο ηρωικό K3 που αντέχει να παίζει ακόμα Killers

Χαμόγελο

Πίσω από τον σιδερένιο φράχτη που φτιάχτηκε για να κρύψει την φτώχεια και την εγκατάλειψη, Άραβες, Πακιστανοί και άλλοι πρόσφυγες ζούνε εδώ και χρόνια στις προσφυγικές του Δουργουτίου, στον Νέο Κόσμο. Μπορεί η περιοχή έξω από τις προσφυγικές να μοιάζει εγκαταλελειμένη αλλά όσα σπίτια έχω δει και μου έχουν πει είναι εσωτερικά καθαρά παρόλλες τις δυσκολίες που αντιμετωπίζουν αυτοί οι άνθρωποι. Ο Δήμος είναι σαν μην περνάει ποτέ να καθαρίσει εκεί έξω. Οι περισσότεροι φοβούνται όταν κάποιος πλησιάζει, την συγκεκριμένη στιγμή γινότανε μια βόλτα στην περιοχή του Δουργουτίου από την ΟΜΑΔΑ ΑΣΤΥ . Χαμογέλασαν που μας είδαν στην γειτονιά τους να χαμογελάμε και εμείς. Ίσως να ναι μια καλή αρχή.

Το βράδυ φαντάζει μαγικό....

Υπάρχουν εξαιρετικά πολλοί λόγοι για να μου αρέσει αυτή η φωτογραφία. Ένας σοβαρός είναι τα διαφορούμενα συναισθήματα που μπορεί να σου δημιουργήσει αν πέσεις στην παγίδα της.

Ο Εγωισμός φταίει για όλα (ή σχεδόν όλα)

Και το εννοώ. Η σημερινή κατάσταση σε ολόκληρη τη γή είναι τελικά πρόβλημα του εγωισμού που διακατέχει κάθε άνθρωπο. Σε αντίθεση με τα ζώα ο άνθρωπος δεν βάζει τον εγωισμό ως μέτρο επιβίωσης αλλά και ως μέτρο ζωής. 

Ξεκινάμε από τα μικρότερα προβλήματα της οικογένειας ή μια μικρής ομάδας ανθρώπων και βλεπουμε ότι πάντα οι λύσεις των προβλημάτων υποσκάπτουν στον ηλίθιο εγωισμό των ανθρώπων. Γιαυτό σήμερα είναι τραγικά δύσκολο να συμμετέχεις σε μια οποιαδήποτε ομάδα, προσωπικά δεν μπορώ να φανταστώ μια ομαδα που συμμετείχα και δεν δημιουργήθηκε κάποια στιγμή μία ρήξη εγωισμού. Ίσως στο νηπειαγωγείο αλλά κρατώ επιφυλλάξεις.

Ο εγωισμός διατηρεί τον άνθρωπο όπως ο πάγος διατηρεί το κρέας (Jeanne Marni,)

 Από την άλλη η εποχή ενθαρύνει απόλυτα των εγωισμό. Η οικονομική κατάσταση και η ανεργία ( "Κοίτα εσύ τον εαυτό σου και άσε τους αλλους", "βολέψου εσύ"), η διαφθορά ( "βάλε βύσμα αν θες να την γλιτώσεις"), και ας μην πω για την πολιτική κατάσταση...

Οπώτε τι κάνουμε; Έλα ντε.

Προς το παρών η κοινωνία είναι δύσκολο να κατεβάσει τους εγωισμούς της, μικρές κινήσεις κάποιες φορές κάνουν την διαφορά αλλά έχουμε πολύ δουλειά ακόμα. Ο μόνος τρόπος να αντιμετωπίσουμε τους εγωιστές που λειτουργούν κατά του κοινού καλού είναι να τους αντιμετωπίσουμε, να τους το πούμε δηλαδή. Χαϊδέψαμε αυτιά τόσα χρόνια και ντρεπόμασταν να πούμε κάτι στον κάθε Μπάμπη που πήρε μια δουλειά με βύσμα, που πάρκαρε στο πεζοδρόμιο, πέταγε τα σκουπίδια του όπου έβρισκε και έβαζε τις προσωπικές τους φιλοδοξίες πάνω από των άλλων. Μερικές φορές του είπαμε και μπράβο.

Η ηλιθιότητα, ο εγωισμός και η καλή υγεία είναι τα τρία συστατικά της ευτυχίας. (Gustave Flaubert)

Σχολικός Επαγγελματικός Προσανατολισμός

Άκουγα αυτές τις μέρες για τα γραφεία επαγγελματικού προσανατολισμού που πάνε τα παιδιά πριν δηλώσουν μηχανογραφικό και θυμήθηκα το φοβερό μάθημα του Σχολικού Επαγγελματικού Προσανατολισμού (το λέγαμε Σ.Ε.Π.).

Θυμήθηκα λοιπόν πως το 2006 που ήμουν στο ΤΕΕ είχαμε και εκεί Σ.Ε.Π.,
το οποίο βιβλίο του Σ.Ε.Π. κάποιοι συμμαθητές μου κάναν χαρτοπόλεμο...

Προσωπικά, χαίρομαι που δεν πήγα σε γραφείο επαγγελματικού προσανατολισμού, τουλάχιστον ξέρω ότι τώρα δεν έχω κάτι λάθος. Αν οι σπουδές μου ήταν πρόταση ενός γραφείου θα καταλόγιαζα κάθε πιθανή αποτυχία τους εκεί. Τώρα που τις επέλεξα εγώ δεν νομίζω πως θα μπορέσω να πω ποτέ πως έκανα κάτι λάθος γιατί όπως όλοι, έχω έναν προσωπικό εγωισμό και επιμονή στις επιλογές μου.

Καλή επιτυχία στα παιδιά που δίνουν ή δεν δίνουν μηχανογραφικά.

Ακαδημαϊκό Έτος 2013-2014 (ακόμα εδώ είσαι;)

Λοιπόν γράφω για να εξιλεωθώ. Ήταν ένα απίστευτο έτος, μακριά από την φοιτητική ζωή αλλά πολύ κοντά ταυτόχρονα. Είχε δουλειά, είχε και καλοπέραση. Είχε δημιουργικότητα, είχε ταξίδια, είχε αγάπες και φίλους.

Το ακαδημαϊκό έτος 2013-2014 για πρώτη φορά ήταν μακριά από την Λάρισα. Αφήνωντας βέβαια ένα χρέος εκεί πάνω, μια πτυχιακή και ένα μάθημα να περιμένουν υπομονετικά... (λίγες μέρες ακόμα) Α, και πολλούς φίλους!

Λοιπόν το άκουσα από πολλούς, όταν φύγεις μακριά από την φοιτητική σου πόλη θα το σκέφτεσαι, θα στεναχωριέσαι, και γενικά λέγαν όλοι πόσο χάλια θα είναι. Ισχύει λοιπόν στην αρχή ήταν κάπως χάλια, είναι σαν έχεις κόψει μια "κακή συνήθεια" βέβαια, όταν το θυμάσαι είναι που σε στεναχωρεί. Όταν ξαναπήγα στη Λάρισα ως φιλοξενούμενος, άρχισε η μετάλλαξη.  Εκεί αρχίζεις να καταλαβαίνεις την διαφορά, νιώθεις ότι τα πάντα έχουν αλλάξει χωρίς εσένα, γενικά κάπου εκεί αρχίζει να σου φαίνεται πιο ξένη η πόλη που έζησες 4 χρόνια.

Με τις μέρες όμως αντιλαμβανεσαι ότι δεν σου λείπει η πόλη, δεν σου λείπει γενικά η φοιτητική ζωή. Αλλά σου λείπουν αυτά που έζησες και τέλειωσαν. Αυτά που ξέρεις πως δεν θα γυρίσουν πίσω, και ότι και αν κάνεις, ακόμα αν γυρίσεις πίσω, δεν θα είναι ίδια.



*Η φωτογραφία ξεθάφτηκε από τον Αύγουστο του 2008 στο Αίγιο.