Χαμήλωσε λίγο την λάμπα...

Εκδρομή με Κοινότητα 7/2011

Θυμάμαι από μικρός στις εκδρομές λάτρευα τις λάμπες θυέλλης (ή πετρελαίου όπως τις λένε κάποιοι).Μου άρεσε να τις ανάβω εγώ, να τους καθαρίζω το τζαμάκι...

Το σχήμα τους, η μυρωδιά που αφήνουν καθώς καίνε τα φιτίλια τους.... το χρώμα από το φως τους...

Πρακτικά σαν λάμπα για να βλέπεις, η θυέλλης είναι λίγο απογοήτευση.Βέβαια αυτό συνεπάγεται και από το γεγονός ότι με τα χρόνια συνηθίζουμε στα φώτα. Κλείνουν τα φώτα και νομίζουμε πως δεν βλέπουμε ενώ αν περιμένουμε λίγα λεπτά να συνηθίσει το μάτι θα δούμε τα πάντα. Αλλά το φως της έχει μια νοσταλγία. Την βάζω στην ίδια κατηγορία με το πικ-απ. Έχει το ίδιο retro μοναδικά ρομαντικό στυλ.

Γιαυτό λοιπόν φίλοι πρόσκοποι ή εκδρομείς, προσέξτε την λάμπα σας!
Χαμηλώστε την να "μην καπνίσει" και μαυρίσει το τζαμάκι!

Τα καλύτερα σποτάκια που ξεχώρισαν στην 27η ΠΑΠΕ...

Φέτος στην 27η Π.Α.Π.Ε. έγινε και ο 1ος Διαγωνισμός Τηλεοπτικού Spot κοινωνικού ενδιαφέροντος!
Το θέμα ήταν η Οδική Ασφάλεια! Τα βίντεο πολλά, αλλά εγώ ξεχώρισα κάποια...
(εντάξει είναι και μερικά που δεν έχουν ανεβεί ακόμα)







Λείπει ένα ακόμα spotάκι με Lego που δεν έχει ανέβει ακόμα... Το αναζητώ! :)

Πάντως όπως και να χει η κατηγορία τηλεοπτικό spot κοινωνικού ενδιαφέροντος αποδείχθηκε επιτυχημένη! Και βοηθάει πολύ στη κοινωνική ευαισθητοποίηση.
Ένα παράπονο μόνο έχω, που θα ήθελα να μη χρησιμοποιούμε τον όρο "τηλεοπτικά"... Αλλά δε πειράζει!

Όταν ο βασιλιάς της σκόνης συνάντησε την Rock 'n' Roll Queen...

Οι "3/4", ανιχνευτές από την 3η και την 4η Κοινότητα Ανιχνευτών τα σπάσαν για 4λεπτά στο Βεάκειο Θέατρο στην 27η Π.Α.Π.Ε. στο Πειραιά! Δυστυχώς δεν είχαν χρόνο για κάτι παραπάνω(αυτή η βροχή φταίει...).

Το video εντάξει δεν είναι και ότι καλύτερο (δεν το τράβηξα εγώ κιόλας :p ), φταίει και το γεγονός ότι δεν υπήρχε το ¨κανόνι" να φωτίζει !

Νιώθω ιδιαίτερα περίφανος που γνωρίζω αυτά τα 16χρονά :)

Περί ερευνών στην Π.Α.Π.Ε. και άλλες ιστορίες..

από ΠΑΠΕ 2009 - Ρόδος

Η Π.Α.Π.Ε. για όσους δεν είναι σχετικοί, είναι η Πανελλήνια Ανιχνευτική Πολιτιστική Ενημέρωση, μια τριήμερη συνάντηση που πρόσκοποι ηλικίας 15-18 ετών παρουσιάζουν τις πρωτογενείς έρευνες τους (κοινωνικού και όχι μόνο τομέα) ενώ παράλληλα συμμετέχουν στο Φεστιβάλ Ταινιών μικρού μήκους, σε διαγωνισμό φωτογραφίας, σκίτσου/κόμικ, χορό και μουσική(εντάξει στην μουσική δεν διαγωνίζονται, απλά το διασκεδάζουν!). Α, τελευταία μπήκε και μια νέα ενότητα, αυτή του Τηλεοπτικού σποτ με κοινωνικό μήνυμα. π.χ. φέτος οι κοινότητες των προσκόπων καλούνται να φτιάξουν σποτ 30''΄με θέμα την οδική ασφάλεια.

Αυτά για την εισαγωγή όμως, γενικότερα φέτος περίμενα με έντονο ενδιαφέρον την φετινή ΠΑΠΕ και για ένα σημαντικό λόγο: Ήθελα να δω οι τρέχουσες κοινωνικές συνθήκες πόσο έχουν επηρεάσει τους 16χρονους! Δηλαδή μιλάω για την οικονομία και κυρίως για τις κοινωνικές προεκτάσεις της.

Θα μπορούσα να μείνω στα συμπεράσματα που μου δίνει η κοινότητα που συμμετέχω και βοηθώ στη Λάρισα, αλλά ήθελα ένα γενικότερο δείγμα.

Στη περίπτωση της "δικιάς μου" κοινότητας πάντως, προσπαθήσαμε να ασχοληθούμε με την οικονομική κρίση, Η αλήθεια είναι πως δεν είναι εύκολο. Τα παιδιά βαριούνται εύκολα, και εγώ το ίδιο μερικές φορές. Οπότε πρέπει να επιμείνεις, να ψάξεις τρόπους πιασάρικους. Να τους διεγείρεις το ενδιαφέρον.

Το προφανές είναι ότι οι έφηβοι αυτής της γενιάς είναι κουρασμένοι να τα ακούνε αυτά, εντάξει λογικό είναι από τη μία, δεν μπορούμε να τα ρίχνουμε πάνω τους! Αυτή η γενιά ξαφνικά έχει πολλά στο κεφάλι της! Όταν εγώ ήμουν αυτή η γενιά, θεωρώ πως πως ήμουν πιο άχρηστος και πιο αδιάφορος από αυτή τη γενιά. Τότε σκεφτόμασταν μόνο τις πανελλήνιες. Τώρα αυτή η γενιά σκέφτεται όοοοοοολα και της πανελλήνιες! Γιαυτό δεν μπορώ να την κατηγορώ αυτή τη γενιά, έχει αρκετή ματαιοδοξία ήδη στο κεφάλι της και ένα δύσκολο μέλλον φορτωμένο από τους γονείς τους.

Εν πάση περιπτώση, (ξέφυγα λίγο), το όλο ζήτημα λοιπόν για ένα θέμα για την οικονομική κρίση είναι δύσκολο, ίσως βαρετό, αλλά το ζήτημα είναι να κάνεις και κάτι πρωτότυπο, να μάθεις κάτι που αυτό το ηλίθιο LCD κουτί δεν σου λέει!

Και αυτά που δε σου λέει είναι απλά πράγματα: Τι σημαίνουν έλλειμμα, Α.Ε.Π., προϋπολογισμός... Γιατί φτάσαμε εδώ πραγματικά; Υπάρχει λύση; Που βαδίζουμε κύριοι;;

Μεγάλο ρόλο στην έρευνα της κοινότητας έπαιξαν και τα ντοκιμαντέρ όπως Zeitgheist και Debtcracy (επηρεάσαν θετικά) αλλά και η συνάντηση μας με τον καθηγητή εφαρμοσμένης οικονομικής Χρ.Κόλλια. Ο οποίος μας υποδέχτηκε ιδιαίτερα θερμά και μας απάντησε με ειλικρίνεια και σαφήνεια σε ότι μα ότι και αν είχαμε στο μυαλό μας! Δυστυχώς είχαμε μόνο 1,5 ώρα διαθέσιμη αλλιώς πιστεύω   δεν θα φεύγαμε γιατί τα θέματα που τα παιδιά θέλαν να ρωτήσουν βγήκαν πολλά...

Βέβαια τα πράγματα στο τρόπο παρουσίασης είναι λίγο δύσκολα αλλά έχω εμπιστοσύνη στα παιδιά... :)

Θα ήθελα να κάνω ένα λόγο για τις έρευνες που είδα (σαν τίτλους) αλλά θα περιμένω μέχρι να τελειώσει η ΠΑΠΕ για να μη κρίνω άδικα!

Επίσης να πω πως στείλαμε και προλάβαμε να τελειώσουμε τη ταινία μας! Το Σενάριο της ταινίας το έγραψα πάνω σε σκόρπιες ιδέες των παιδιών. Πρόκειται για μια εφηβική, ίσως επίκαιρη και... αστεία ιστορία. Όταν τελειώσει η ΠΑΠΕ θα την ανεβάσουμε...

Με αυτά και με αυτά έχουμε πάσχα και πάλι καλά θα ξεκουραστούμε λιγάκι...

Φωτογράφος 124+ ατόμων...

Τον Αύγουστο του 2009 συμμετείχα στην 3η Πανελλήνια Δράση Ανιχνευτών* , που έγινε στον Όλυμπο και τον Κίσσαβο, ως φωτογράφος μίας εκ των τεσσάρων συσκηνιών. Είχα λοιπόν την αρμοδιότητα, τις 12 αυτές μέρες της δράσης,να ακολουθήσω μια μεγάλη παρέα 124 έφηβων προσκόπων και να φωτογραφίζω τις κινήσεις τους, τις πορείες τους, τα παιχνίδια τους, τα γέλια τους…

Παρόλο του ότι η διαδικασία αυτή μπορεί να θεωρηθεί ιδιαιτέρως κουραστική, προσωπικά την γούσταρα πάρα πολύ! Εκεί ανακάλυψα για πρώτη φορά και ποιες είναι οι δυσκολίες στο να κάνεις κάτι τέτοιο, στο να είσαι δηλαδή ο φωτογράφος για μια ομάδα ατόμων (όχι μόνο προσκόπων φυσικά).

Θα ήθελα σταθώ σε ένα σοβαρό πρώτο πρόβλημα που αντιμετωπίζουν πολλοί, ειδικότερα ερασιτέχνες σαν και εμένα, φωτογράφοι…
Φανταστείτε σκηνικό, να έχετε την φωτογραφική στο χέρι και να πρέπει να φωτογραφίσετε μια ομάδα 125 ατόμων που δεν γνωρίζατε και ούτε έχετε γνωρίσει μέχρι εκείνη την στιγμή… Πραγματικά η κίνηση του να σηκώσεις τη μηχανή και να τοποθετήσεις το μάτι στο σκόπευτρο μοιάζει μια απίστευτα δύσκολη διαδικασία!.. Κάθε αρχή και δύσκολη! Εκεί είναι που πρέπει να γνωριστείς και να πεις 2 κουβέντες με αυτά τα άτομα, για να μη φοβάσαι ούτε εσύ να σηκώσεις την μηχανή, αλλά μη φοβούνται και αυτοί και μόλις βλέπουν το φακό τρέχουν πίσω απτους θάμνους…..

Μετά λοιπόν την προσαρμογή μου με τα παιδιά, είχα να αντιμετωπίσω ένα άλλο πρόβλημα!… Είναι λογικό βλέπεται όταν πας να βγάλεις φωτογραφία κάποιους που γνωρίζεις, μόλις αυτοί το αντιληφθούν, ή να πάρουν πόζα χαμογελώντας σαν εξώφυλλο Lifestyle περιοδικού ή να ψάξουν (πάλι…) το κοντινότερο θάμνο για να μη φαίνονται (γιατί λένε δεν έχουν φωτογένεια..)! Ειρωνεία δεν είναι στην αρχή να μη τολμάς να σηκώσεις την μηχανή, και μετά να μη μπορείς;; Και εκεί αγαπητοί μου όταν πλέον καταλαβαίνεις πως είναι δύσκολο να έχεις κάποιες φωτογραφίες αυθόρμητες και αληθινές, επιστρατεύεις τους ύπουλους τρόπους φωτογράφισης… Ναι ναι… καλά ακούσατε, τους ύπουλους!

Οι οποίοι περιλαμβάνουν: γρήγορες λήψεις, αόρατη παρουσία, στόχευση χωρίς χρήση του σκόπευτρου** και καραούλι σε θάμνους καμουφλαρισμένος με φύλλα (ε, καλά αστειεύομαι!..)!

Στο καλλιτεχνικό τομέα τώρα, ας δούμε παρακάτω τέσσερις φωτογραφίες από την δράση αυτή σχολιασμένες…

Ένα πονηρό καδράρισμα, που αν και το κυρίως θέμα δεν είναι εστιασμένο, το αποτέλεσμα είναι αρκετά εντυπωσιακό. Και με την ένταση των χρωμάτων, έχουμε μια πραγματικά ζωντανή εικόνα!

Το ότι επέλεξα να μετατρέψω τη συγκεκριμένη φωτογραφία να την κάνω ασπρόμαυρη, όπως και άλλες παρόμοιες, έτσι και εδώ το έκανα για δείξω την ένταση της εικόνας! Με το να βάλω αριστερά το παιδί με το σημαιάκι, άλλαξα εντελώς την προοπτική της εικόνας, και συμπλήρωσε ιδανικά το κάδρο...(ίσως αν χώραγε το σημαιάκι να ήταν και καλύτερα)

Στη συγκεκριμένη ήθελα να δείξω την δύναμη της εικόνας! Πραγματικά εκείνη τη στιγμή είχε δημιουργηθεί απόλυτα το κεντρικό θέμα, που βρίσκεται κάτω από το δέντρο(με την δύση ηλίου από πίσω...) και συμπληρώνεται από ένα κάδρο, που στην original εκδοχή ίσως να περνούσε απαρατήρητο... Όμως, με την επεξεργασία, και κυριότερα το κοντράστ, η εικόνα μετατρέπεται σε ένα ειδυλλιακό σκηνικό του Β' παγκοσμίου πολέμου!..

Το ραπέλ σε αυτό το φυσιολατρικό τοπίο είναι πραγματικά τέλειο... Στις φωτογραφίες που έβγαλα από τα πλάγια, δεν υπήρχαν φυλλωσιές και δέντρα για να γεμίσουν το φόντο, στη χαμηλή λήψη μπορούσα να δώσω μια δυνατή προοπτική και να τονίσω το φυσικό τοπίο ενισχύοντας(αργότερα) τα χρώματα και ειδικότερα το πράσινο!.. Το γεγονός ότι φωτογράφισα το άτομο στο κομμάτι που πίσω του υπάρχει ο ουρανός, το κάνει αυτόματα κεντρικό θέμα στη φωτογραφία.

*Η 3η Πανελλήνια Δράση Ανιχνευτών, με τίτλο Ελπίδα 2009, πραγματοποιήθηκε από το Σώμα Ελλήνων Προσκόπων, 12 με 23 Αυγούστου, και συμμετείχαν Ανιχνευτές 15-18 ετών απ’όλη την Ελλάδα.

**Και θα μου πεις τώρα αγαπητέ αναγνώστη, τι λες ρε Μήτσο, εσύ δεν μας έλεγες πως είναι σωστό να βγάζουμε μόνο με σκόπευτρο; Ναι αγαπητέ μου θα σου πω, αλλά πιο κάτω είπα πως «με τον καιρό που έχεις πλέον μάθει την μηχανή σου και το φακό της, είναι ευκολότερο να αλλάξεις τον τρόπο που βλέπεις και φωτογραφίζεις»

Υ.Γ.: Πάρτε μια μικρή φωτογραφική γεύση από την Ελπίδα 2009 σε ένα μικρό αλλά απολαυστικό βιντεάκι ΕΔΩ!
Υ.Γ.2: Ξέφυγα πολύ; Σας έπρηξα; Γιαυτό έχουμε τα σχόλια από κάτω για να μου πείτε!

Πρώτη δημοσιεύση 3/5/2010 στο DesignDots.gr