Teilar Photo Team FTW!

Πάμε ρε Ομάδαααα!


check more here

Στις φυλακές Τρικάλων...

Την Κυριακή που πέρασε, με καλή παρέα, κάναμε μια αιφνίδια επίσκεψη στα Τρίκαλα, και πιο συγκεκριμένα, στις κλειστές Φυλακές Τρικάλων. Οι φυλακές είναι κλειστές από το 2006 (έχουν μεταφερθεί). Οι χτυπημένοι από τον χρόνο χώροι της φυλακής ήταν ένα ατελείωτο φωτογραφικό λούνα-παρκ. Και αν και κάτσαμε περίπου 3 ώρες προκειμένου να φωτογραφίσουμε και να δούμε τους χώρους,  κλείσαμε ραντεβού για την επόμενη βδομάδα ώστε να κάνουμε και βιντεοσκόπηση.

Έκθεση "ψίθυροι"

Την βδομάδα που πέρασε επισκέφθηκα την έκθεση "Ψίθυροι" από που έβγαλα και κάποιες φωτογραφίες... Στην συγκεκριμένη έκθεση 8 καλλιτέχνες παρουσιάζουν κάποια video έργα τους. Μπορεί να θεωρηθεί μια έκθεση video art πιστεύω. Γενικότερα κάποια έργα ήταν εντυπωσιακά και κάποια... περίεργα. Γενικά διατηρώ πάντα κάποιες επιφυλάξεις για κάποια πράγματα στη τέχνη. Όπως το video που δείχνει ένα χρυσόψαρο κολλημένο με κολλητική ταινία σε ένα τραπέζι να χτυπιέται...

το συγκεκριμένο ήταν εντυπωσιακό γιατί οι φιγούρες ήταν σαν ζωντανοί πίνακες...

Εδώ στο τοίχο γίνοταν μια προβολή μιας 3λεπτής ταινίας...

Με αυτά και βλέποντας τον ειδικά διαμορφωμένο χώρο εκθέσεων του Κέντρου Τεχνών του Δήμου (ο οποίος πραγματικά ήταν πολύ καλός), αναρωτιέμαι πόσο κρίμα να υπάρχουν τόσες μέρες το χρόνο χώροι εκθέσεων που να μη χρησιμοποιούνται.

Θα ήταν μεγάλη ευχάριστη κίνηση αν ο Δήμος έδινε τη δυνατότητα σε απλούς και όχι φτασμένους καλλιτέχνες να κάνουν έστω και για μια βδομάδα την έκθεση τους... 

Αυτή η άγρια ομορφιά...

Είδατε πόσο απλά η φύση όταν την βλέπεις άχρωμη και από κοντά γίνεται άγρια;
Μεγάλη αλλαγή συναισθημάτων. Και ειδικά αν δεις την φωτογραφία με χρώμα. 

Shooting the moon....

Επιστροφή στην Αθήνα με φωτογραφικό υλικό!
Στο νέο λεύκωμα "Shooting the moon " έχω ήδη 8 φωτογραφίες από το Αυγουστιάτικο Φεγγάρι!
Όχι και ότι κατάφερα κάτι φοβερό. Δύσκολο το φεγγάρι... Δεν σου κάθεται εύκολα!

Περάστε μια βόλτα ;)

Shooting the moon...

My nightmares had noname!

Την παραπάνω φωτογραφία την έβγαλα σε ένα τοίχο στα Εξάρχεια πριν 1,5 βδομάδα.
Είναι από τις φορές που παθαίνω πλάκα με ένα graffiti, το στυλ του δημιουργού μου άρεσε πάρα πολύ. Κάτι μου θυμίζει αλλά δεν το έχω βρει ακόμα....

Οι εφιάλτες μου δεν έχουν όνομα...

Αντιθέσεις μεταξύ κάδρου και κυρίου θέματος…

Με αφορμή την ανάρτηση Summer in fuc*ing athens '11 και τις φωτογραφίες που είχα βγάλει, έγραψα κάτι σχετικό περί της αντίθεσης κάδρου και κυρίου θέματος στο DesignDots.gr.

Διαβάστε το εδώ

Summer in fuc*ing athens '11!

Την Κυριακή 24/7 το απόγευμα πήρα μια γεύση για το πως μπορείς να περάσεις το καλοκαίρι σου στην Αθήνα από την Χ. και τον Τ.

Τους ευχαριστώ.

πάρτε μια γεύση...

Athens/ Solonos street|  games with ribbon

Athens| games at parking plot

Athens| play with ribbon at parking plot

Athens| play with ribbon at parking plot

Athens| racket game at parking plot

Athens| racket game at parking plot (i love this yellow wall)

Βαζάκι ανάγκης...

Έχει και χυμό πεπόνι μέσα! (αν έχουν τον θεό τους στην Δέλτα...)

"It is no measure of health to be well adjusted to a profoundly sick society."

 "It is no measure of health to be well adjusted to a profoundly sick society." - Jiddu Krishnamurti

 Δείτε και κάποιες άλλες φωτογραφίες που τράβηξα το Σ/Κ που πέρασε στην Αθήνα, εδώ

Μικρά Photo-shoots από το Σύνταγμα...

" Όλοι στα πανεπιστήμια!"

25/4/2011 - Αθήνα (Πανεπιστήμιο)

Καλή επιτυχία στους νέους που δίνουν για πανελλήνιες, τους εύχομαι μέσα από τη καρδιά μου να μορφωθούν περισσότερο από εμάς και να αλλάξουν αυτό τον τόπο.

Φτου, θέλω να γράψω και άλλα πράγματα αλλά τώρα δεν έχω τον κατάλληλο χρόνο... Μες στη βδομάδα θα τα ξαναπούμε!

Παιχνίδια στη βροχή

16/4/2011 από Πλατεία Ταχυδρομείου

Λίγο πριν φύγω για τις διακοπές του Πάσχα από την Λάρισα, κάναμε μια φώτο-εξόρμηση με τα παιδιά από την Φωτογραφική Ομάδα. Ο καιρός δεν ήταν με το μέρος μας, αλλά ...όπως το δει κανείς!

Αυτά τα πιτσιρίκια μπροστά από το πανεπιστήμιο Θεσσαλίας τουλάχιστον δεν αντιμετώπιζαν κανέναν πρόβλημα...

Το making of μιας έκθεσης...

Στο στήσιμο της νέας έκθεσης της φωτογραφικής ομάδας του ΤΕΙ, κάνεμε κάτι πρωτότυπο! Αφήσαμε και τις 2 μέρες που φτιάχναμε το χώρο, την κάμερα να γράφει! Και ιδού !

Η έκθεση λέγεται "στη φθορά του χρόνου" και περιλαμβάνει 32 θεματικές φωτογραφίες.

Σας περιμένει στον εκθεσιακό χώρο της Βιβλιοθήκης του ΤΕΙ Λάρισας μέχρι την 21η Απριλίου!

Δείτε το facebook event εδώ και για την φωτογραφική ομάδα εδώ

Γλυκό πρωινό με μέλι...

Ένα απλό "love" που ξεφεύγει από τα κινηματογραφικά "i love you" και από τα L.F.E. που γράφαμε στο Δημοτικό... Μια γλυκιά αγάπη, γλυκεία όσο και το μέλι πάνω στο βούτυρο...

Χαζή Yahoo...

Είχα σκοπό να φτιάξω flickr, επί της ουσίας είχα ξεκινήσει απτον Απρίλη, αλλά το άφησα στη μέση, ο λόγος που το flickr με νευριάζει είναι ένας.... η Yahoo! Για να μην πολυλογώ μέχρι να βγάλω άκρη με το yahoo account μου έφτιαξα στο picassa τα photo albums μου με σκοπό να αφήσω το photoblog, και να ανεβάζω κατευθείαν στο Picassa.

Update: Λίγο καιρό πιο μετά το Flickr έκανε δυνατή την εγγραφή  λογαριασμό facebook/gmail. Επίσης το Picassa έκλεισε γιατί... ξέρετε γιατί.

The Urban Frame Project...

Ο Στράτος Αγιάνογλου, είναι φωτογράφος από την πόλη της Καβάλας. Πριν 2 σχεδόν μήνες ξεκίνησε ένα τελείως πρωτότυπο project με τίτλο «The Urban Frame Project», σε αυτό, ολόκληρη η Καβάλα γίνεται ένας «εκθεσιακός χώρος» ! Κάθε μήνα δύο φωτογραφίες εκτυπώνονται σε μέγεθος Α3 και κάνουν την εμφάνισή σε κομβικά δημόσια σημεία μέσα στη Καβάλα!

Για τον σκοπό του ατελείωτου αυτού project, έχουν τοποθετηθεί πάνω σε ένα χάρτη του Google Maps τα 18 (μέχρι στιγμής..) σημεία που θα τοποθετούνται οι φωτογραφίες κάθε μήνα.

Φυσικά οι… ιδέες δεν τελειώνουν εδώ! Ο Στράτος μέσω μιας πλατφόρμας για e-shops που πουλάει κάποια poster με φωτογραφίες του, πουλάει και poster από τις φωτογραφίες του Urban Frame project με σκοπό να βγάζει τα λεφτά του web hosting και των εκτυπώσεων!

Επισκεφθείτε την σελίδα του Urban Frame project

Φωτογράφος 124+ ατόμων...

Τον Αύγουστο του 2009 συμμετείχα στην 3η Πανελλήνια Δράση Ανιχνευτών* , που έγινε στον Όλυμπο και τον Κίσσαβο, ως φωτογράφος μίας εκ των τεσσάρων συσκηνιών. Είχα λοιπόν την αρμοδιότητα, τις 12 αυτές μέρες της δράσης,να ακολουθήσω μια μεγάλη παρέα 124 έφηβων προσκόπων και να φωτογραφίζω τις κινήσεις τους, τις πορείες τους, τα παιχνίδια τους, τα γέλια τους…

Παρόλο του ότι η διαδικασία αυτή μπορεί να θεωρηθεί ιδιαιτέρως κουραστική, προσωπικά την γούσταρα πάρα πολύ! Εκεί ανακάλυψα για πρώτη φορά και ποιες είναι οι δυσκολίες στο να κάνεις κάτι τέτοιο, στο να είσαι δηλαδή ο φωτογράφος για μια ομάδα ατόμων (όχι μόνο προσκόπων φυσικά).

Θα ήθελα σταθώ σε ένα σοβαρό πρώτο πρόβλημα που αντιμετωπίζουν πολλοί, ειδικότερα ερασιτέχνες σαν και εμένα, φωτογράφοι…
Φανταστείτε σκηνικό, να έχετε την φωτογραφική στο χέρι και να πρέπει να φωτογραφίσετε μια ομάδα 125 ατόμων που δεν γνωρίζατε και ούτε έχετε γνωρίσει μέχρι εκείνη την στιγμή… Πραγματικά η κίνηση του να σηκώσεις τη μηχανή και να τοποθετήσεις το μάτι στο σκόπευτρο μοιάζει μια απίστευτα δύσκολη διαδικασία!.. Κάθε αρχή και δύσκολη! Εκεί είναι που πρέπει να γνωριστείς και να πεις 2 κουβέντες με αυτά τα άτομα, για να μη φοβάσαι ούτε εσύ να σηκώσεις την μηχανή, αλλά μη φοβούνται και αυτοί και μόλις βλέπουν το φακό τρέχουν πίσω απτους θάμνους…..

Μετά λοιπόν την προσαρμογή μου με τα παιδιά, είχα να αντιμετωπίσω ένα άλλο πρόβλημα!… Είναι λογικό βλέπεται όταν πας να βγάλεις φωτογραφία κάποιους που γνωρίζεις, μόλις αυτοί το αντιληφθούν, ή να πάρουν πόζα χαμογελώντας σαν εξώφυλλο Lifestyle περιοδικού ή να ψάξουν (πάλι…) το κοντινότερο θάμνο για να μη φαίνονται (γιατί λένε δεν έχουν φωτογένεια..)! Ειρωνεία δεν είναι στην αρχή να μη τολμάς να σηκώσεις την μηχανή, και μετά να μη μπορείς;; Και εκεί αγαπητοί μου όταν πλέον καταλαβαίνεις πως είναι δύσκολο να έχεις κάποιες φωτογραφίες αυθόρμητες και αληθινές, επιστρατεύεις τους ύπουλους τρόπους φωτογράφισης… Ναι ναι… καλά ακούσατε, τους ύπουλους!

Οι οποίοι περιλαμβάνουν: γρήγορες λήψεις, αόρατη παρουσία, στόχευση χωρίς χρήση του σκόπευτρου** και καραούλι σε θάμνους καμουφλαρισμένος με φύλλα (ε, καλά αστειεύομαι!..)!

Στο καλλιτεχνικό τομέα τώρα, ας δούμε παρακάτω τέσσερις φωτογραφίες από την δράση αυτή σχολιασμένες…

Ένα πονηρό καδράρισμα, που αν και το κυρίως θέμα δεν είναι εστιασμένο, το αποτέλεσμα είναι αρκετά εντυπωσιακό. Και με την ένταση των χρωμάτων, έχουμε μια πραγματικά ζωντανή εικόνα!

Το ότι επέλεξα να μετατρέψω τη συγκεκριμένη φωτογραφία να την κάνω ασπρόμαυρη, όπως και άλλες παρόμοιες, έτσι και εδώ το έκανα για δείξω την ένταση της εικόνας! Με το να βάλω αριστερά το παιδί με το σημαιάκι, άλλαξα εντελώς την προοπτική της εικόνας, και συμπλήρωσε ιδανικά το κάδρο...(ίσως αν χώραγε το σημαιάκι να ήταν και καλύτερα)

Στη συγκεκριμένη ήθελα να δείξω την δύναμη της εικόνας! Πραγματικά εκείνη τη στιγμή είχε δημιουργηθεί απόλυτα το κεντρικό θέμα, που βρίσκεται κάτω από το δέντρο(με την δύση ηλίου από πίσω...) και συμπληρώνεται από ένα κάδρο, που στην original εκδοχή ίσως να περνούσε απαρατήρητο... Όμως, με την επεξεργασία, και κυριότερα το κοντράστ, η εικόνα μετατρέπεται σε ένα ειδυλλιακό σκηνικό του Β' παγκοσμίου πολέμου!..

Το ραπέλ σε αυτό το φυσιολατρικό τοπίο είναι πραγματικά τέλειο... Στις φωτογραφίες που έβγαλα από τα πλάγια, δεν υπήρχαν φυλλωσιές και δέντρα για να γεμίσουν το φόντο, στη χαμηλή λήψη μπορούσα να δώσω μια δυνατή προοπτική και να τονίσω το φυσικό τοπίο ενισχύοντας(αργότερα) τα χρώματα και ειδικότερα το πράσινο!.. Το γεγονός ότι φωτογράφισα το άτομο στο κομμάτι που πίσω του υπάρχει ο ουρανός, το κάνει αυτόματα κεντρικό θέμα στη φωτογραφία.

*Η 3η Πανελλήνια Δράση Ανιχνευτών, με τίτλο Ελπίδα 2009, πραγματοποιήθηκε από το Σώμα Ελλήνων Προσκόπων, 12 με 23 Αυγούστου, και συμμετείχαν Ανιχνευτές 15-18 ετών απ’όλη την Ελλάδα.

**Και θα μου πεις τώρα αγαπητέ αναγνώστη, τι λες ρε Μήτσο, εσύ δεν μας έλεγες πως είναι σωστό να βγάζουμε μόνο με σκόπευτρο; Ναι αγαπητέ μου θα σου πω, αλλά πιο κάτω είπα πως «με τον καιρό που έχεις πλέον μάθει την μηχανή σου και το φακό της, είναι ευκολότερο να αλλάξεις τον τρόπο που βλέπεις και φωτογραφίζεις»

Υ.Γ.: Πάρτε μια μικρή φωτογραφική γεύση από την Ελπίδα 2009 σε ένα μικρό αλλά απολαυστικό βιντεάκι ΕΔΩ!
Υ.Γ.2: Ξέφυγα πολύ; Σας έπρηξα; Γιαυτό έχουμε τα σχόλια από κάτω για να μου πείτε!

Πρώτη δημοσιεύση 3/5/2010 στο DesignDots.gr

Την βλέπεις όπως την βλέπω;

Ένας γάλλος γλύπτης είχα διαβάσει πως είχε πει:
«Η τέχνη δεν είναι αυτό που βλέπεις, αλλά αυτό που κάνεις τους άλλους να δουν.»

Στο απόφθεγμα αυτό είχα κολλήσει για πολλές μέρες. Γιατί σε κάνει να αναρωτιέσαι:
Τελικά, τι διάολο είναι αυτό που θέλεις να δουν οι άλλοι σε μια φωτογραφία;

Πήρα για παράδειγμα την παραπάνω φωτογραφία λοιπόν, όταν την τράβηξα έβλεπα 2 ράγες και τα πόδια τεσσάρων προσκόπων στο σταθμό του Διακοπτού… Όλα τελείως τυχαία, τίποτα στημένο, από κανονικό ύψος και ματιά σίγουρα δεν υπήρχαν πολλά πράγματα που να εξιτάρουν. Όμως εδώ είναι το σημείο που χάνεις το παιχνίδι. Ίσως γιαυτό έλεγε ο δάσκαλος στη Φωτογραφική Λέσχη να κοιτάμε από το σκόπευτρο και να αποφεύγουμε τις τυφλές λήψεις με το χέρι… Βέβαια με τον καιρό που έχεις πλέον μάθει την μηχανή σου και το φακό της, είναι ευκολότερο να αλλάξεις τον τρόπο που βλέπεις και φωτογραφίζεις. Αλλά σαν το σκόπευτρο κακά τα ψέματα… δεν υπάρχει!

Αφού λοιπόν είπα τις φιλοσοφίες μου για το σκόπευτρο ας επιστρέψω σε αυτό που άρχισα. Εν ολίγοις θέλω να καταλήξω πως η εικόνα που βλέπεις θέλει μερικές προσωπικές σου κινήσεις για να αλλάξει εντελώς και να δώσει μία διαφορετική αίσθηση αλλά και μία καλλιτεχνική πλευρά! Στη περίπτωση μας απαιτούσε ένα ελαφρύ σκύψιμο, μια καλή στόχευση στο θέμα (ίσως βέβαια μπορούσα και καλύτερη…) και λίγες ελαφριές πινελιές μετέπειτα στην επεξεργασία (B/W,contrast κτλ).

Τι ήθελα να δουν οι άλλοι;
Πρόχειρες σκέψεις που μου δημιουργεί η εικόνα είναι το ταξίδι, η παρέα… Άλλα άμα το δω ποιο ποιητικά μπορώ να κάνω παρομοίωση τις ράγες του τρένου με την ζωή, και αυτούς που πατάνε τις ράγες ως… τους «σταθμούς» της ζωής ή τους εχθρούς…

Αν όμως στη φωτογραφία, ας πούμε πως δεν είχα στοχεύσει τις ράγες στο κέντρο, η διαφορά στο θέμα της φωτογραφίας ενδέχεται να ήταν μεγάλη! Γιατί σε αυτή τη περίπτωση δεν θα ήταν αυτό το κεντρικό θέμα, οπότε και οι σκέψεις θα αλλάζαν κατά πολύ!

Οι πιο «ψαγμένες» φωτογραφίες ίσως θεωρούνται αυτές που πραγματικά δεν μπορείς να καταλήξεις στο τι σκεφτόταν αυτός που τις έβγαλε. Είναι αυτές που ο καθένας που τις βλέπει έχει μια διαφορετική άποψη για τις ερμηνείες τους! Αλλά στο κάτω-κάτω, αυτές οι σκέψεις που τραβούν σε μια φωτογραφία είναι και η επιβεβαίωση για έναν φωτογράφο ότι τελικά, τα κατάφερε, απασχόλησε πολλούς, και έκανε πράξη το λεγόμενο ότι «μια φωτογραφία είναι χίλιες λέξεις»!

Ακόμα και αν τελικά δεν την είδαν όπως την είδε…

Πρώτη δημοσιεύση 30/4/2010 στο DesignDots.gr