"Κάτσε να το αλλάξεις"

Είμαι γενικότερα υπερμαχός(πλέον) της πρότασης "κάτσε να αλλάξεις αυτό που δεν σαρέσει".
Η ιστορία έχει δείξει πως η φυγή δεν οδηγεί πουθενά. Πρέπει να μάθεις, συμβιβαστείς ή να το αλλάξεις.
Αν δεν μαρέσει εμένα ο τρόπος των συναδέλφων μου, δεν θα φύγω, θα επιμείνω με την δικιά μου πρόταση, γιατί αν φύγω θα χαθεί εντελώς.

Κάπου κοντά σαυτό κολλάνε και οι συνθήκες στην Ελλάδα. Έχουμε την τάση να τα παρατάμε, να επιλέγουμε την ευκολότερη λύση της φυγής, να είμαστε "ωχαδερφιστές" και "σταρχιδιστές".

Ξέρω φίλε μου έντιμε και σωστέ δημόσιο υπάλληλε πως έχουν τα πράγματα με τους συναδέλφους σου, αλλά δεν θέλω εσύ να τα παρατήσεις, θέλω να μείνεις και να συνεχίσεις να κάνεις την αλλαγή. Η προσπαθεί είναι σημαντική.

Κάτι παρόμοιο λέω και σε κάποια παιδιά, μη τα παρατήσετε, κάντε υπομονή, διαβάστε για να αλλάξετε τα πράγματα,

Keep your coins, I want change

Η παρέλαση του ΤΕΙ...

Έπειτα από μια ερώτηση που είχε κάνει ένας πρωτοετής κάποτε, για το αν το ΤΕΙ μας κάνει παρέλαση(!), είχα μια σκέψη και κατέληξα πως μπορεί να είναι μια τέτοια παρέλαση....

Καταρχήν την παρέλαση πρέπει να ανοίγουν τιμής ένεκεν οι αιώνιοι φοιτητές, ο οποίοι θα δέχονται τα χειροκροτήματα για την αντοχή τους τόσα χρόνια να προσπαθούν να βγάλουν το ΤΕΙ (ή και να μη προσπαθούν..)

Έπειτα κάθε τμήμα του ΤΕΙ πρέπει να παρελάσει ξεχωριστά.... Θα βάλουμε στην αρχή την Νοσηλευτική επειδή έχει πολλές κοπέλες, ώστε τραβήξει από πίσω της την Ηλεκτρολογία και την Μηχανολογία που είναι σχεδόν όλοι άντρες.

Οι Πληροφορικάριοι θα παρελάσουν σε 3 σειρές, πρώτα οι geeks με τα iphone, mac κτλ, έπειτα οι Λινουξάδες με τα μπλουζάκια opensource ντυμένοι πιγκουίνοι tux να μοιράζουν cd ubuntu στο πλήθος, και στο τέλος αυτοί που χρωστάνε Τηλεπικοινωνιακά συστήματα 2 και Δικτύωση. 

Η Μηχανική Βιοσυστημάτων μιας και θα την κλείσουν σε 2-3 χρόνια, οι λιγοστοί σπουδαστές, θα κρατάνε στα χέρια δίσκους και θα μαζεύουν ψιλά από το πλήθος.

Η Διοίκιση Έργων Υποδομής θα κυκλοφορεί με βαριοπούλες, αφού να χτίσει έτσι και αλλιώς κάτι αποκλείεται.

Η Διοίκιση Επιχειρήσεων μιας και δεν θα υπάρχουν επιχειρήσεις να διοίκιση, θα το ρίξει στις επιχειρήσεις τύπου "πυραμίδα" κτλ, οπότε θα κυκλοφορούν με ρούχα,τσάντες αξεσουάρ oriflame,herbalife, avon....

Η Ζωικής Παραγωγής θα παρελάσει μαζί με τα ζώα της. Και δεν εννοώ τους φοιτητές. Πρώτα θα πάνε οι αγελάδες, μετά γουρουνάκια και τέλος τα πρόβατα. Οι φοιτητές θα προσπαθούν κατά την παρέλαση να κρατήσουν τα ζώα 

Η Φυτικής παραγωγής επίσης, επειδή είναι όλοι τους παιδιά των λουλουδιών, θα είναι ντυμένοι χίπηδες θα πετάνε λουλούδια στο πλήθος και θα τραγουδάνε.

Μετά τα τμήματα, θα ακολουθήσουν οι καθηγητές.

οι έκτακτοι εκπαιδευτικοί φέτος επειδή είναι λίγοι και απλήρωτοι δεν θα παρελάσουν, σκέφτονται να πάνε κατευθείαν στον ΟΑΕΔ.

οι μόνιμοι εκπαιδευτικοί θα παρελάσουν έχοντας στα χέρια τους τα πτυχία των μεταπτυχιακών τους και τους ντόκτορες τους. Είναι γιαυτούς τα όπλα τους, με εξαίρεση τα βύσματα που θα παρελάσουν με το απολυτήριο λυκείου και το ECDL.

μετά τους καθηγητές θα ακολουθήσουν ορισμένοι εργαζόμενοι...

πρώτα οι ηρωικές γραμματείες, αυτοί δηλαδή οι 30 που έχουν μείνει και ψάχνουν τους φακέλους.

Οι πρακτικάριοι, θα παρελάσουν με αξεσουάρ. Μερικοί θα είναι με έναν υπολογιστή κάτω απτη μασχάλη, δείγμα πως δουλεύουν ανελέητα κάτω από αντίξωες συνθήκες, άλλοι θα πάνε με τον φραπέ τους και άλλοι με το βιβλίο της πρακτικής τους.

Μεγάλη ενδιαφέρον όμως παρουσιάζει η φάλλαγγα των εργαζομένων του εστιατορίου! Με πρώτον τον ηρωικό μάγειρα και πίσω του τα αδέσποτα σκυλιά, οι γάτες και οι σερβιτόροι. Οι σερβιτόροι θα μοιράζουν γαλοπούλα ρολό και κρέας γκοντζίλα στο κοινό. Γνήσιοι τοπικοί μεζέδες...

Τέλος θα κλείσουν την παρέλαση οι καθαρίστριες, οι οποίες ουσιαστικά θα καθαρίζουν ότι κάναν οι πρώτοι απλά θα τους πούνε πως πάνε για να παρελάσουν για να μη τις πληρώσουν. 

Φυσικά σε όλη την διάρκεια της παρέλασης η μπάντα από τους κλασικούς τρόμπες και κάγκουρες του ΤΕΙ με ήχους και ντάπα ντούπα θα δημιουργεί τον παλμό της ημέρας...

Το κυλικείο δεν θα παρελάσει φέτος, θα δουλέψει για να πουλήσει τις κατεψυγμένες τυρόπιτες που δεν πούλησε πέρσι.

Τα παιδικά όνειρα...

Σήμερα το βράδυ, μέσα στο τρένο για Λάρισα, ταξίδευε στο βαγόνι μου και ένας χοντρούλης κύριος, γύρω στα 45,μαζί με το παιδί του, μια 6χρονη μικρή κυριούλα γεμάτο χαμόγελο και έτοιμη για σκανταλιές...Παρατηρούσα όλη την ώρα το μικρό αυτό παιδάκι και τον μπαμπά της, ο οποίος έπαιζε και γέλαγε με την κορούλα του σαν χαζομπαμπάς. Σκεφτόμουνα τότε την αισιοδοξία που δίνει ένα παιδί, το χαμόγελο που απλόχερα προσφέρει, όχι μόνο στους γονιούς της, αλλά και στους γύρω, όλοι στεκόμασταν και χαμογελάγαμε ενώ βλέπαμε την μικρή να παίζει με την κούκλα μες στη καλή χαρά...Σκεφτόμουνα επίσης, πως είναι πραγματικά χρέος μας, στις δύσκολους αυτούς καιρούς, να δίνουμε το χαμόγελο μας σε όλα τα παιδιά, που μεγαλώνουν σε μια μίζερη και δύσκολη κοινωνία, να δίνουμε και να παίρνουμε την χαρά από αυτά! Ας μην τους στερούμε το χαμόγελο τους...

Χαμογελάστε όταν βλέπετε παιδιά! Κάνει σε όλους καλό!

Φωτογράφος 124+ ατόμων...

Τον Αύγουστο του 2009 συμμετείχα στην 3η Πανελλήνια Δράση Ανιχνευτών* , που έγινε στον Όλυμπο και τον Κίσσαβο, ως φωτογράφος μίας εκ των τεσσάρων συσκηνιών. Είχα λοιπόν την αρμοδιότητα, τις 12 αυτές μέρες της δράσης,να ακολουθήσω μια μεγάλη παρέα 124 έφηβων προσκόπων και να φωτογραφίζω τις κινήσεις τους, τις πορείες τους, τα παιχνίδια τους, τα γέλια τους…

Παρόλο του ότι η διαδικασία αυτή μπορεί να θεωρηθεί ιδιαιτέρως κουραστική, προσωπικά την γούσταρα πάρα πολύ! Εκεί ανακάλυψα για πρώτη φορά και ποιες είναι οι δυσκολίες στο να κάνεις κάτι τέτοιο, στο να είσαι δηλαδή ο φωτογράφος για μια ομάδα ατόμων (όχι μόνο προσκόπων φυσικά).

Θα ήθελα σταθώ σε ένα σοβαρό πρώτο πρόβλημα που αντιμετωπίζουν πολλοί, ειδικότερα ερασιτέχνες σαν και εμένα, φωτογράφοι…
Φανταστείτε σκηνικό, να έχετε την φωτογραφική στο χέρι και να πρέπει να φωτογραφίσετε μια ομάδα 125 ατόμων που δεν γνωρίζατε και ούτε έχετε γνωρίσει μέχρι εκείνη την στιγμή… Πραγματικά η κίνηση του να σηκώσεις τη μηχανή και να τοποθετήσεις το μάτι στο σκόπευτρο μοιάζει μια απίστευτα δύσκολη διαδικασία!.. Κάθε αρχή και δύσκολη! Εκεί είναι που πρέπει να γνωριστείς και να πεις 2 κουβέντες με αυτά τα άτομα, για να μη φοβάσαι ούτε εσύ να σηκώσεις την μηχανή, αλλά μη φοβούνται και αυτοί και μόλις βλέπουν το φακό τρέχουν πίσω απτους θάμνους…..

Μετά λοιπόν την προσαρμογή μου με τα παιδιά, είχα να αντιμετωπίσω ένα άλλο πρόβλημα!… Είναι λογικό βλέπεται όταν πας να βγάλεις φωτογραφία κάποιους που γνωρίζεις, μόλις αυτοί το αντιληφθούν, ή να πάρουν πόζα χαμογελώντας σαν εξώφυλλο Lifestyle περιοδικού ή να ψάξουν (πάλι…) το κοντινότερο θάμνο για να μη φαίνονται (γιατί λένε δεν έχουν φωτογένεια..)! Ειρωνεία δεν είναι στην αρχή να μη τολμάς να σηκώσεις την μηχανή, και μετά να μη μπορείς;; Και εκεί αγαπητοί μου όταν πλέον καταλαβαίνεις πως είναι δύσκολο να έχεις κάποιες φωτογραφίες αυθόρμητες και αληθινές, επιστρατεύεις τους ύπουλους τρόπους φωτογράφισης… Ναι ναι… καλά ακούσατε, τους ύπουλους!

Οι οποίοι περιλαμβάνουν: γρήγορες λήψεις, αόρατη παρουσία, στόχευση χωρίς χρήση του σκόπευτρου** και καραούλι σε θάμνους καμουφλαρισμένος με φύλλα (ε, καλά αστειεύομαι!..)!

Στο καλλιτεχνικό τομέα τώρα, ας δούμε παρακάτω τέσσερις φωτογραφίες από την δράση αυτή σχολιασμένες…

Ένα πονηρό καδράρισμα, που αν και το κυρίως θέμα δεν είναι εστιασμένο, το αποτέλεσμα είναι αρκετά εντυπωσιακό. Και με την ένταση των χρωμάτων, έχουμε μια πραγματικά ζωντανή εικόνα!

Το ότι επέλεξα να μετατρέψω τη συγκεκριμένη φωτογραφία να την κάνω ασπρόμαυρη, όπως και άλλες παρόμοιες, έτσι και εδώ το έκανα για δείξω την ένταση της εικόνας! Με το να βάλω αριστερά το παιδί με το σημαιάκι, άλλαξα εντελώς την προοπτική της εικόνας, και συμπλήρωσε ιδανικά το κάδρο...(ίσως αν χώραγε το σημαιάκι να ήταν και καλύτερα)

Στη συγκεκριμένη ήθελα να δείξω την δύναμη της εικόνας! Πραγματικά εκείνη τη στιγμή είχε δημιουργηθεί απόλυτα το κεντρικό θέμα, που βρίσκεται κάτω από το δέντρο(με την δύση ηλίου από πίσω...) και συμπληρώνεται από ένα κάδρο, που στην original εκδοχή ίσως να περνούσε απαρατήρητο... Όμως, με την επεξεργασία, και κυριότερα το κοντράστ, η εικόνα μετατρέπεται σε ένα ειδυλλιακό σκηνικό του Β' παγκοσμίου πολέμου!..

Το ραπέλ σε αυτό το φυσιολατρικό τοπίο είναι πραγματικά τέλειο... Στις φωτογραφίες που έβγαλα από τα πλάγια, δεν υπήρχαν φυλλωσιές και δέντρα για να γεμίσουν το φόντο, στη χαμηλή λήψη μπορούσα να δώσω μια δυνατή προοπτική και να τονίσω το φυσικό τοπίο ενισχύοντας(αργότερα) τα χρώματα και ειδικότερα το πράσινο!.. Το γεγονός ότι φωτογράφισα το άτομο στο κομμάτι που πίσω του υπάρχει ο ουρανός, το κάνει αυτόματα κεντρικό θέμα στη φωτογραφία.

*Η 3η Πανελλήνια Δράση Ανιχνευτών, με τίτλο Ελπίδα 2009, πραγματοποιήθηκε από το Σώμα Ελλήνων Προσκόπων, 12 με 23 Αυγούστου, και συμμετείχαν Ανιχνευτές 15-18 ετών απ’όλη την Ελλάδα.

**Και θα μου πεις τώρα αγαπητέ αναγνώστη, τι λες ρε Μήτσο, εσύ δεν μας έλεγες πως είναι σωστό να βγάζουμε μόνο με σκόπευτρο; Ναι αγαπητέ μου θα σου πω, αλλά πιο κάτω είπα πως «με τον καιρό που έχεις πλέον μάθει την μηχανή σου και το φακό της, είναι ευκολότερο να αλλάξεις τον τρόπο που βλέπεις και φωτογραφίζεις»

Υ.Γ.: Πάρτε μια μικρή φωτογραφική γεύση από την Ελπίδα 2009 σε ένα μικρό αλλά απολαυστικό βιντεάκι ΕΔΩ!
Υ.Γ.2: Ξέφυγα πολύ; Σας έπρηξα; Γιαυτό έχουμε τα σχόλια από κάτω για να μου πείτε!

Πρώτη δημοσιεύση 3/5/2010 στο DesignDots.gr

Την βλέπεις όπως την βλέπω;

Ένας γάλλος γλύπτης είχα διαβάσει πως είχε πει:
«Η τέχνη δεν είναι αυτό που βλέπεις, αλλά αυτό που κάνεις τους άλλους να δουν.»

Στο απόφθεγμα αυτό είχα κολλήσει για πολλές μέρες. Γιατί σε κάνει να αναρωτιέσαι:
Τελικά, τι διάολο είναι αυτό που θέλεις να δουν οι άλλοι σε μια φωτογραφία;

Πήρα για παράδειγμα την παραπάνω φωτογραφία λοιπόν, όταν την τράβηξα έβλεπα 2 ράγες και τα πόδια τεσσάρων προσκόπων στο σταθμό του Διακοπτού… Όλα τελείως τυχαία, τίποτα στημένο, από κανονικό ύψος και ματιά σίγουρα δεν υπήρχαν πολλά πράγματα που να εξιτάρουν. Όμως εδώ είναι το σημείο που χάνεις το παιχνίδι. Ίσως γιαυτό έλεγε ο δάσκαλος στη Φωτογραφική Λέσχη να κοιτάμε από το σκόπευτρο και να αποφεύγουμε τις τυφλές λήψεις με το χέρι… Βέβαια με τον καιρό που έχεις πλέον μάθει την μηχανή σου και το φακό της, είναι ευκολότερο να αλλάξεις τον τρόπο που βλέπεις και φωτογραφίζεις. Αλλά σαν το σκόπευτρο κακά τα ψέματα… δεν υπάρχει!

Αφού λοιπόν είπα τις φιλοσοφίες μου για το σκόπευτρο ας επιστρέψω σε αυτό που άρχισα. Εν ολίγοις θέλω να καταλήξω πως η εικόνα που βλέπεις θέλει μερικές προσωπικές σου κινήσεις για να αλλάξει εντελώς και να δώσει μία διαφορετική αίσθηση αλλά και μία καλλιτεχνική πλευρά! Στη περίπτωση μας απαιτούσε ένα ελαφρύ σκύψιμο, μια καλή στόχευση στο θέμα (ίσως βέβαια μπορούσα και καλύτερη…) και λίγες ελαφριές πινελιές μετέπειτα στην επεξεργασία (B/W,contrast κτλ).

Τι ήθελα να δουν οι άλλοι;
Πρόχειρες σκέψεις που μου δημιουργεί η εικόνα είναι το ταξίδι, η παρέα… Άλλα άμα το δω ποιο ποιητικά μπορώ να κάνω παρομοίωση τις ράγες του τρένου με την ζωή, και αυτούς που πατάνε τις ράγες ως… τους «σταθμούς» της ζωής ή τους εχθρούς…

Αν όμως στη φωτογραφία, ας πούμε πως δεν είχα στοχεύσει τις ράγες στο κέντρο, η διαφορά στο θέμα της φωτογραφίας ενδέχεται να ήταν μεγάλη! Γιατί σε αυτή τη περίπτωση δεν θα ήταν αυτό το κεντρικό θέμα, οπότε και οι σκέψεις θα αλλάζαν κατά πολύ!

Οι πιο «ψαγμένες» φωτογραφίες ίσως θεωρούνται αυτές που πραγματικά δεν μπορείς να καταλήξεις στο τι σκεφτόταν αυτός που τις έβγαλε. Είναι αυτές που ο καθένας που τις βλέπει έχει μια διαφορετική άποψη για τις ερμηνείες τους! Αλλά στο κάτω-κάτω, αυτές οι σκέψεις που τραβούν σε μια φωτογραφία είναι και η επιβεβαίωση για έναν φωτογράφο ότι τελικά, τα κατάφερε, απασχόλησε πολλούς, και έκανε πράξη το λεγόμενο ότι «μια φωτογραφία είναι χίλιες λέξεις»!

Ακόμα και αν τελικά δεν την είδαν όπως την είδε…

Πρώτη δημοσιεύση 30/4/2010 στο DesignDots.gr